Анаға сағыныш

rss Поэзия, ғашығым қасыма алған... 18 мая 2015
Нұржігіт Айдархан
 

Жалауым желбіреген түсті құлап,
Сағыныштан сарқылып ішкі қуат.
Жалғанда жарық күннің қызуынан,
Ананың алақаны ыстығырақ.

Айналса да алаулап күн батуға,
Қараймын өртке оранған шыңға тура.
Тірліктің тамашасын тәрк етер ем,
«Ана» деп тағы бір рет тіл қатуға.

Еркелеуші ем болсам да ересек тым,
Келмейді әттең сол күнді елес еткім.
Сіз бар кезде алсам да асуларды,
Сіз жоқ кезде дей алман белес өттім.

Өмір – жалған, қас-қағым бояма шақ,
Қалағанын қара жер қояды асап.
Кейде анашым түсімде сізді көріп,
Жас аламын көзіме ояна сап.

Кеудеме кеп өкініш орнағасын,
Көп іздеймін түскенше торға басым.
Амалсыздан қараймын суретіңе,
Қолдан келер құдірет болмағасын.

Кетсе дағы көңілім құсқа айналып,
Сіз бар жерден алысқа ұшпайды анық.
«Қойшы, Мама!..» деп жатса кейбіреулер,
«Шіркін-ааай...» деп тұрамын іштей налып.

Толмай кетті тірлікте гүлге етегің,
Паналашы пейіштің нұр мекенін.
Алла жазса өзімнің ұл-қызыма,
Ең бірінші мен сізді үлгі етемін.

Қазбек Сағидолда



386
Чтобы оставлять комментарии Вам необходимо войти или зарегистрироваться