Шаңырақ

rss Поэзия, ғашығым қасыма алған... 22 мая 2015
Нұржігіт Айдархан
 

Құлатуға кеп тұр ма?.. жылатуға?
Сыр ашудан жалықтым мына қырға...
Жел – жарықтық жаныма жақынырақ,
Ол да жақын жақынын жұбатуға.

Сыйпайды өзі маңдайын ана қырдың,
Астында оның ана өзен қанатының.
Жапырақты құлаған тербетеді,
Сан тағдырды тербетіп баратырмын!

Таң атырдым, батырдым – есейгенмін,
Шешейді емдім – күн арта төселгенмін.
Жоғалуын көргенмін – Ғасырлардың,
Асылдардың көргенмін есі өлген күн!

Ақ дидарын ананың шаң ұрады,
Шаңырағы о, неге?.. қаңырады?!
Алақаны тілініп кесілгенмен,
Жесір жеңгем ұстап тұр шаңырағын...

Шаңырағы өртеніп кеткен кеше,
Кектенбесе қайтеді–ей, жек көрмесе?!
Бұлтттардың үстіне тұрып қалдым,
Өшірем деп егерде көп көнбесе.

Бақылап тұр бәрінде атырап, тау,
Бау – бақшалар, өзендер, топырақ, тал.
Жел ғана сол жаныма жақынырақ,
Ол да мендей қанғыбас, ақымақ – ау...

Нұртас Тұрғанбек


312
Чтобы оставлять комментарии Вам необходимо войти или зарегистрироваться