Киік өлген

rss Поэзия, ғашығым қасыма алған... 1 июня 2015
Нұржігіт Айдархан
 

«Өлген киіктердің басым бөлігі төлдеуге бет алған аналықтар еді»
Ақпараттан

Жырымның атын қойдым «Киік өлген»,
Ырғаққа у қайғының күйігі ерген.
Кез болды-ау адам құсап жылайтұғын,
Ажалын ақбөкеннің жиі көрген.

Бұл жаңбыр киіктің көз жасы ма екен,
Қарасам жанарына жасып өтем.
Сорлатқан айдалада аналықты,
Ей, заман, неткен соқыр қасірет ең.

Улаған боз жусанын, қарағанын,
Бедеу күн сыйлағандай далаға мұң.
Боз құмда бейқам жүрген буаз бөкен,
Білді ме бірге өлерін шарананың.

Ей, ажал, неге сонша сұқ қададың,
Көп екен жанарыңнан ұқпағаным.
Киіктің баласы бар наласы бар,
Ажалы өліміндей жүкті ананың.

Болса да жан берісіп, жан алар күн,
Қайғының шын себебін шамалармын.
Бейшара шаранасы іште кеткен,
Бұл қырғын қазасындай аналардың.

Кез қылған боз даланы бұлағайға,
Кімдер деп келер ұрпақ сұрамай ма?
Киіктің жанарына сыйған ғұмыр,
Қалайша бұйырмады құралайға?

Ұрпақтан сырым бар ма жасыратын,
Қоңсың бар берекеңді қашыратын.
Қанқұйлы қарақшы да қару асқан,
Буаздың киесіне бас ұратын.

Қарамас кие түгіл иесіне,
Мың лағнет әпербақан жүйесіне.
Қазақты қойдай қырған өткен ғасыр,
Түседі бүгін лажсыз жиі есіме.

Жырымның атын қойдым «Киік өлген»,
Ырғаққа у қайғының күйігі ерген.
Кез болды-ау қазақ құсап жылайтұғын,
Ажалын ақбөкеннің жиі көрген.

Темірғали Көпбаев



270
Чтобы оставлять комментарии Вам необходимо войти или зарегистрироваться